τιτλοςενότητας

Δημήτρης Ρουμελιώτης, 1921-2012
του Κώστα Χόνδρου


ΡουμελιωτηςΟ Δημήτρης Ρουμελιώτης είναι ένας από τους άγνωστους τραγουδιστές του γνήσιου λαϊκού τραγουδιού του ’50. Είναι περίεργο πως δεν συγκαταλέγεται στους μεγάλους τραγουδιστές αυτού του τόπου, αφού σίγουρα είναι ισάξιος άλλων μεγάλων ονομάτων. Έχει πάνω από 110 τραγούδια στο ενεργητικό του εκ των οποίων στα μισά περίπου τραγουδά σιγόντο σε άλλους τραγουδιστές. Τραγούδησε αρκετά τραγούδια που παραμένουν ακόμα και σήμερα «κλασσικά». Γεγονός αποτελεί ότι είναι ξεχασμένος , όπως λέει ο ίδιος σήμερα . Ο Δημήτρης Ρουμελιώτης είναι σήμερα 88 ετών και ζει στο Μόντρεαλ του Καναδά και αφηγείται ο ίδιος την ζωή του (Απομαγνητοφώνηση ομιλίας του ιδίου. Από το αρχείο του Γιώργου Καλιβρούση, Μόντρεαλ Καναδάς,2004):



   Οι γονείς μου ήταν πρόσφυγες, ο πατέρας μου από την Κεσάνη της Θράκης και η μητέρα μου από το Αϊβαλί της Μικράς Ασίας. Εγώ γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη το 1921.




Ο Δημήτρης καταγόταν από μουσική οικογένεια που εγκαταστάθηκαν στην Λέσβο. Ο Δημήτρης Ρουμελιώτης θείος του, πρώτος ξάδερφος του πατέρα του. Έπαιζε «τουλούμι» (γκάϊντα). Τον συνόδευε συχνά κάποιος με το παρατσούκλι «Βοσκοπούλα», που έπαιζε τουμπερλέκι και ντέφι.Ο Σταύρος Ρουμελιώτης ή «Καραχάλιας» , ο μεγάλος αδερφός του έπαιζε κορνέτα και τρόμπα. Ο Ηλίας Ρουμελιώτης ή «Καραχάλιας», επίσης μεγάλος αδελφός και σημαντικός μουσικός της Μυτηλίνης. Γεννήθηκε στο Πλωμάρι το 1916, έπαιζε σαντούρι και κιθάρα επαγγελματικά αλλα ποτέ δεν συνεργάστηκς με τον αδελφό του. Ο ίδιος λέει για τον Δημήτρη: «Ο «Μητσάρας». Επαγγελματίας μουσικός και τραγουδιστής, έπαιζε μπουζούκι: Με τον μικρόν, τον Δημήτρη, εγώ δεν έπαιξα. Φύγαν οι αδερφές μου στην Αθήνα, απ’ το ‘26-’27, φύγανε και τον πήραν μαζί τους... Έπαιζε απάνω στη «Ντριάνα Χειλά» (νυχτερινό κέντρο στην Αθήνα), ο αδερφός μου ο Μήτρος. Έχει βγάλει: «Μες στης Πεντέλης τα βουνά», «Στο πιο ψηλότερο βουνό», δικά του. Τραγουδούσε, μπουζούκι έπαιζε χρόνια... Και με τον Βαμβακάρη στον Βοτανικό έχει παίξει...Όλη η Αθήνα, όλος ο ντουνιάς τον ξέρει. » Επίσης υπήρχαν και δυο αδελφές στην οικογένεια. Περισσότερες πληροφορίες>>



    Το 1934 είχα αγοράσει ένα μαντολίνο, οι φίλοι μου όμως μου έλεγαν «πάρε να μάθεις μπουζούκι να μας διασκεδάζεις». Εκείνη την εποχή τα καταστήματα μουσικών οργάνων στη Θεσσαλονίκη δεν είχαν μπουζούκια, βρήκα κάποιον (ο δόλιος ήταν σε αναπηρική καρέκλα) αλλά ήταν καλός οργανοποιός , του είπα αν μπορούσε να κάνει το μαντολίνο μπουζούκι. Φέρτο ,μου λέει , θα βάλουμε μεγαλύτερο μανίκι και θα γίνει μικρό μπουζούκι.
Άρχισα μόνος μου να παίζω και τα πρώτα τραγούδια που έμαθα ήταν «Του Βάβουλα η Γούβα» και το «Θα πάω στην Αμερική και πλούτη θ' αποκτήσω». Άρχισα την μελέτη. Όλο και μάθαινα καλύτερα.
Το 1935 φέρανε μπουζούκια από την Αθήνα και έτσι πήρα κανονικό μπουζούκι.
Το 1936 υπηρετούσε ο Τσιτσάνης στην Θεσσαλονίκη στο Τάγμα Τηλεγραφητών. Στον Βαρδάρη ήταν ένα καφενείο που συχνάζαμε, το είχαν 2 αδέλφια ο Χαράλαμπος και ο Ανδρέας. Μόλις ερχόντουσαν καινούριοι δίσκοι αμέσως τους πέρναμε και έτσι μαθέναμε και περισσότερα τραγούδια. Μια μέρα ήρθε ο Τσιτσάνης με το μπουζούκι του και μας έπαιξε μερικά τραγούδια. Ήταν η πρώτη γνωριμία μου με τον Τσιτσάνη. Είχε πάρει αναβολή και έφυγε στην Αθήνα.
Το 1938 έγινα επαγγελματίας. Έπαιζα στην Οδό Ειρήνης. Μετά πήγα σε άλλο μαγαζί, στην κατοχή ήλθε και ο Τσιτσάνης και έπαιζε στα Κούτσουρα του Δαλαμαγκα. Εγώ έπαιζα στην Πλατεία Αγίας Σοφίας στο Μπελαμι (?). Τα πρωινά που σχολάγαμε πίναμε τον καφέ μας στον Λευκό πύργο στο καφέ Ντορέ.




Το 1938 λοιπόν ο Δ.Ρουμελιώτης ηχογραφεί σε ηλικία 17 ετών, το 1ο του τραγούδι ως ερμηνευτής. Ήταν το «ΣΤΗΣ ΠΛΑΚΑΣ ΤΑ ΣΤΕΝΑ (ΠΛΑΚΙΩΤΙΣΣΑ)» χασάπικο, με αριθμό δίσκου DG-6431 στην Columbia, τραγούδι των Παναγιώτη Τούντα σε στίχους Γ.Ευαγγέλου. Στην β’ πλευρά του Δίσκου υπάρχει το τραγούδι «Η ΔΙΠΡΟΣΩΠΗ». Και στα 2 τραγούδια σεγόντο κάνει ο Στελλάκης Περπινιαδης.

ΣΤΗΣ ΠΛΑΚΑΣ ΤΑ ΣΤΕΝΑ (ΠΛΑΚΙΩΤΙΣΣΑ)

Μέσα στης Πλάκας τα στενά αγάπησα με πόνο
Μια έμμορφη Πλακιώτισσα και ολοένα λιώνω

Γι’ αυτήνε έγινα μπεκρής και μέρα νύχτα πίνω
Και μες της Πλάκας τα στενά τον στεναγμό μου αφήνω

Μα όσα κι αν της έχω πει ο νους της δεν αλλάζει
Και κάθε μέρα πιότερο μες την καρδιά με σφάζει

Τρελή μικρή μου δεν μπορώ για σένανε πεθαίνω
Για σένανε Πλακιώτισσα στον Άδη κατεβαίνω



σελίδα 1 | 2 | 3 | 4 | 5